โหมดสาวออฟฟิศ
เงียบเหงามาก ออฟฟิสตอนนี้ เพราะเค้าไปสัมมนากันที่ จ.ตรัง หมด
ส่วนเราขออยู่เฝ้าออฟฟิสเพราะติดเรียน แต่กลายเป็นว่า งานเข้า ซะงั้น
คือไอ้ลำพังงานของตัวเองนี่ก็เหนื่อยแทบลากเลือดแล้ว
ไหนยังต้องแบกภาระงานชาวบ้าน ฝากกันเข้ามา เราก็วีนแตกไปบ้าง
ช่วยไม่ได้ ก็ขยั้นขยอให้ช่วย แต่ก็อย่ามาเร่งดิ ...
ทำไมไม่รู้จักแบ่งคนไว้ที่ออฟฟิสกันบ้างหล่ะเว้ยเฮ้ยยยยย!!
กลายเป็นคนขี้หงุดหงิด และเบลอ ๆ ตลอดเลยอะ
ยังปรับตัวเองไม่ค่อยได้ เวลามันไม่พอ จริง ๆ นะ
โหมดเด็กนักเรียน
เรื่องเรียน ก็มีนัดติวกันไป 1 ยกแล้ว แต่จริง ๆ เค้านัดติวหลังเลิกเรียน
คือหลัง 3 ทุ่มอะนะ แต่เราอ่ะ คิดว่าสมองมันคงล้นและไม่รับแล้ว
ดูซิ โง่แล้วยังหยิ่งอีกกูนี่ 5555
ผ่านไป 1 เดือน เรียนจบไปวิชาละครึ่งเล่มแล้ว
ไฟล์เสียงก็ยังไม่ได้เข้าไปเปิดฟัง ยังไม่ได้ถอดเทปออกมาเลย
เง้อ~~ เสาร์อาทิตย์ ยังคงเคยชินแบบเดิม ๆ อยู่
ตอนนี้เวลาใกล้เลิกงาน จะแบบขี้เกียจไปเรียนมาก
แต่พอนึกถึงพี่ ๆ ที่เค้านั่งรถมาจาก ลพบุรี บางแสน แปดริ้ว
ก็ต้องกัดฟัน กลั้นใจไปเรียน เราอยู่ใกล้แค่นี้เองอ่ะ
พี่ที่สนิทกันบอกว่า เหนื่อยแค่ไหนก็มาเรียนเหอะ
มานั่งให้มันผ่านหูไปก็ยังดี ดีกว่าขาดเรียนไปเลย
พวกพี่ ๆ เค้าก็แบบทำงานมาเหนื่อยและล้ากันแล้วทั้งนั้น
ไม่ง่ายเลยเนอะ เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยเนี่ย
อีกแค่ 2 ปีเอง ... อดทน ๆๆๆๆ
อิจอย เพื่อนสมัยป.ตรี ที่มันมาต่อ ป.เอก ที่ลาดกระบัง
ไม่น่าเชื่อ เพราะแต่ก่อนยังเมาหัวทิ่มอยู่ด้วยกันเลย
หลาย ๆ คนที่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัย ป.ตรี ต่อ ป.เอก หลายคน
ซึ่งพอรู้จากอิจิ๊บ ก็ต้องทวนมันอีกครั้งว่า จริงเหรอ????
โห...พวกแม่งคิดได้แฮะ เรานี่แค่ต่อโท ยังอยากจะตายทุกวัน ๆ
ท้อได้ตลอด คือแบบพยายามสลัดไอ้ความเคยชิน และขี้เกียจทิ้งไป
โหมดชีวิตแม่บ้าน
ตอนนี้เลยต้องแบ่งเวลาดี ๆ อิพ่อบอกว่าจะเป็นคนทำงานบ้านเอง
ช่วงจันทร์-ศุกร์ แต่เสาร์และอาทิตย์ก็ต้องเป็นเราอยู่ดี
ช่วงนี้ต่างคนต่างยุ่ง เมื่อวานกลับถึงบ้านไปก็ดึกแล้ว
ก็ต้องมานั่งเก็บกวาดบ้าน ซักผ้า และรีดผ้า หุงข้าวให้อิพ่อ
ส่วนอิแม่มันก็กินอะไรไม่ลงแล้ว ซัดกาแฟตอนดึก หลับสบาย อิอิ
อิด๊องก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากนอนอยู่หน้าพัดลม
มองอิแม่มันเดินไปก็เดินมา แต่นึก ๆ ก็สงสารอยู่หรอก
เพราะกลับบ้านดึกทุกวันเลย เออ...วันนี้แจ๊คพ็อต
มอเตอร์พัดลมคุณชายเสีย แต่ดีที่อากาศไม่ร้อน
เมื่อคืนวันอังคารหลังติวเสร็จ ก็กลับไปให้อิพ่อทบทวนอีกรอบ
เพราะเกี่ยวกับ hardware ล้วน ๆ สรุปซัดกาแฟไปก็เท่านั้น
เพราะทั้งหาวและสัปหงก และหลับคาเก้าอี้
อิพ่อบ่น ๆ ว่า เมื่อไรจะเจอโหมดนั่งอ่านโต้รุ่งบ้างนะ
กลับไปก็นอน ๆ ๆ อืมมม...ก็มันไม่เหมือนกันนี่หว่า ก็นะ...
ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย แถมงานก็ไม่ใช่สบายเหมือนพวกราชการนี่
เออ...ถ้าทำงานแบบเดียวกันก็ว่าไปอย่าง สมองไม่ต้องคิดเยอะ
อันนี้ไม่ได้พูดเองนะ แต่หลาย ๆ คนบอกมางี้อ่ะ
คืองานยุ่งเป็นช่วง ๆ มากกว่า เวลาว่างก็เยอะ
ก็เลยมีเวลาว่างทำเรื่องที่เป็นเรื่องและไม่เป็นเรื่องได้เยอะเช่นกัน
ปวดหัวเนอะ แต่ก็ดี บริหารสมองตลอด สมองจะได้ไม่ฝ่อ
อิพ่ออาสาว่าจะติวให้ แต่ไม่รู้จะได้เรื่องไม๊
เพราะเราชอบเถียงไง นิสัยไม่ดี คือเป็นคนที่ไม่รู้
แต่แบบอยากรู้โน่นนี่เยอะ ก็จะถามแทรกขึ้นมาซะงั้น
ก็เป็นกับอิพ่อและคนสนิทเท่านั้นแหละ
กับคนอื่น ๆ ก็เฉย ๆ แทบจะนิ่งเป็นเป่าสากเลย ว่างั้น...
โหมดสิวสาว
จากสิวที่เคยเห่อ ปะทุมาเต็มหน้า ตอนนี้ดีขึ้นมาก ๆ
แลกกับอารมณ์แปรปรวนจากการกินยา
ทิ้งร่องรอย รอยดำจากสิวเอาไว้ ก็ว่ากันอีกที
แต่ก็แต่งหน้าน้อยลงมาก ๆ รองพื้นก็ไม่โบกแล้ว
มาทำงานก็เลยโทรม ขอบตานี่คล้ำเลยแหละ
ตอนนี้เลยต้องบำรุงหน่อย น้ำส้ม 1 ขวดทุกเช้า
พร้อมด้วยแบรนด์ซุปไก่อีกตะหาก
ช่วยได้นะแบรนด์หน่ะ เวลาหนักตามาก ๆ นอนไม่พออ่ะ
แต่ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็คงต้อง กระทิงแดง แล้ว เอิ๊ก ๆ
น้ำหนักพุ่งทะยาน เพราะเวลาใช้สมองมันจะหิวไง
หิวบ่อยมาก หิวพวกของหวานอะ เค้กไรงี้
ปกติกินที่ไหนกัน แต่ตอนนี้เอามาเหอะเค้กครีมอ่ะ
สุดยอดดด แต่ก่อนครีมให้คิงคอง อิแม่เอาแต่เค้ก
ตอนนี้คิงคองก็กลืนน้ำลายไปละกันนะ ฮี่ ๆๆ
ไปล่ะจ๊า อู้งานมากพอแล้ว
|